ഡാർക്ക് ട്രയാഡ്: ഇരുണ്ട വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ മൂന്ന് മുഖങ്ങൾ

2002-ൽ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരായ ഡെൽറോയ് പോൾഹസും കെവിൻ വില്യംസും പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഗവേഷണത്തിലൂടെയാണ് Dark Triad എന്ന ആശയം വ്യക്തിത്വ മനഃശാസ്ത്രത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ നേടിയത്.

നാർസിസിസം (Narcissism), മാക്കിയവെല്ലിയനിസം (Machiavellianism), സൈക്കോപ്പതി (Psychopathy) എന്നീ മൂന്ന് വ്യക്തിത്വ സവിശേഷതകളെയാണ് ഈ പദം ഒരുമിച്ച് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇവയെ വ്യക്തമായ അതിരുകളുള്ള മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത വിഭാഗങ്ങളായി കാണുന്നതിനെക്കാൾ, പരസ്പരം ചില ബന്ധങ്ങളും സാമ്യങ്ങളും പങ്കിടുന്ന, എന്നാൽ പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യത്യാസങ്ങളുള്ള വ്യക്തിത്വ സവിശേഷതകളായി മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ കൃത്യം.

ഉദാഹരണത്തിന്, മറ്റുള്ളവരെ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള പ്രവണത ഇവയിൽ ഒന്നിലധികം സവിശേഷതകളിൽ കാണാം. എന്നാൽ അതിനു പിന്നിലെ പ്രേരണയും പെരുമാറ്റരീതിയും ഒരുപോലെയായിരിക്കണമെന്നില്ല.

നാർസിസിസത്തിൽ സ്വന്തം പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അതിശയോക്തിപരമായ ധാരണയും പ്രശംസയ്ക്കും അംഗീകാരത്തിനുമുള്ള ശക്തമായ ആവശ്യവും ചിലപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങളോടുള്ള അവഗണനയും കാണാം.

മാക്കിയവെല്ലിയനിസത്തിൽ വ്യക്തിപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാൻ മറ്റുള്ളവരെ തന്ത്രപൂർവം സ്വാധീനിക്കാനും ഉപയോഗിക്കാനുമുള്ള പ്രവണതയ്ക്കാണ് പ്രാധാന്യം.

സൈക്കോപ്പതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സവിശേഷതകളിൽ സഹാനുഭൂതിക്കുറവ്, കുറ്റബോധത്തിന്റെ കുറവ്, ആവേശങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലെ ബുദ്ധിമുട്ട് തുടങ്ങിയവ ചിലരിൽ പ്രകടമാകാം.

ഇവ പരസ്പരം പൂർണമായും വേർപെട്ടുനിൽക്കുന്ന സ്വഭാവങ്ങളല്ല. ഒരാളിൽ ഒന്നിലധികം സവിശേഷതകൾ വ്യത്യസ്ത അളവുകളിൽ കാണപ്പെടാം. അതുപോലെ, ഈ സവിശേഷതകളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാളെ ഒരു വ്യക്തിത്വ വൈകല്യമുള്ളയാളായി നിർണയിക്കാനാവില്ല.

ഡാർക്ക് ട്രയാഡ് ഒരു വ്യക്തിത്വ ഗവേഷണ ചട്ടക്കൂടാണ്; ഒരാളെ ഒറ്റവാക്കിൽ നിർവചിക്കാനുള്ള രോഗനിർണയപ്പട്ടികയല്ല. എന്നാൽ ഈ മൂന്ന് സ്വഭാവങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യം ഇവിടെ ഉയരുന്നു:

മനുഷ്യൻ ഒരു സാമൂഹിക ജീവിയാണ്. അപരന്റെ സാമീപ്യവും അംഗീകാരവുമാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന് അർത്ഥം നൽകുന്നത്. മറ്റൊരാളുടെ സ്നേഹവും വിശ്വാസവും ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ഭാഗമാണോ, അതോ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാനുള്ള വെറും ഒരു ഉപാധി മാത്രമാണോ?

ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ നമുക്ക് ഒരു സാഹിത്യകഥാപാത്രത്തെ സമീപിക്കാം ലോകത്തിനു മുന്നിൽ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ജീവിക്കുകയും, ആരും കാണാത്ത ഒരിടത്ത് തന്റെ യഥാർഥ രൂപം ഒളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ഡോറിയൻ ഗ്രേയെ.

ഡോറിയൻ ഗ്രേയെ ഈ ആശയങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ വായിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. ഡോറിയൻ ഒരു യഥാർത്ഥ വ്യക്തിയല്ല, ഓസ്കർ വൈൽഡ് സൃഷ്ടിച്ച സാഹിത്യകഥാപാത്രമാണ്. അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു മാനസിക രോഗത്തിന്റെ പേരിടുകയല്ല ഇവിടെ ലക്ഷ്യം.

സ്വന്തം സൗന്ദര്യത്തോടും പ്രതിച്ഛായയോടുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധം, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പെരുമാറ്റം, സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനുള്ള ശ്രമം എന്നിവയിലൂടെ നാർസിസിസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില പ്രവണതകളെ പരിശോധിക്കുകയാണ് നാം ചെയ്യുന്നത്.

കാരണം, ഒരാൾ സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അയാൾ നാർസിസിസ്റ്റാകുന്നില്ല. സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം മറ്റൊരാളുടെ വ്യക്തിത്വത്തെയും വേദനയെയും അവഗണിക്കുന്നിടത്താണ് ഈ കഥ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത്.

നാർസിസിസം: കണ്ണാടിക്കപ്പുറത്തെ മനുഷ്യൻ

ഒരു ഭ്രാന്തമായ ആഗ്രഹം

ഓസ്കാർ വൈൽഡിന്റെ പ്രശസ്ത നോവലായ The Picture of Dorian Gray വായിച്ചിട്ടുള്ളവർക്ക് അതിലെ ഒരു ചിത്രം ഒരിക്കലും മറക്കാനാവില്ല: ഡോറിയൻ ഗ്രേയുടെ ഛായാചിത്രം.

ആ വിചിത്രമായ ഛായാചിത്രത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളിലേക്കും ഇരുണ്ട വഴികളിലേക്കും കടക്കുന്നതിന് മുൻപ്, ആ കഥയുടെ വേരുകൾ തേടി അന്ന് എല്ലാം ആരംഭിച്ച ആ സുന്ദരമായ പകൽവെളിച്ചത്തിലേക്ക് നമുക്ക് തിരികെ നടക്കാം. ലണ്ടനിലെ ആ ചിത്രശാലയിലെ അന്തരീക്ഷം അന്ന് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:

തണുപ്പകന്നു തുടങ്ങിയ കൊച്ചു വെയിലിന്റെ സ്പർശമുള്ള, അന്തരീക്ഷത്തിൽ വായുവിന്റെ കുളിർമയുള്ള ഒരു വേനൽക്കാലത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.

ലണ്ടനിലെ ഒരു ചിത്രശാലയിലെ തുറന്നിട്ട ജനാലകളിലൂടെ റോസാപ്പൂക്കളുടെയും മധുരനാരങ്ങയുടെയും സുഗന്ധം പേറി നേർത്തൊരു തെന്നൽ ആ മുറിയിലേക്ക് അലസമായി വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

ആ മുറിയുടെ മധ്യത്തിൽ തന്നെ അവനുണ്ടായിരുന്നു ഡോറിയൻ ഗ്രേ. ഗ്രീക്ക് ശില്പങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന കൊത്തുപണികൾ പോലുള്ള മുഖച്ഛായയും, സ്വർണ്ണച്ചായം ചാലിച്ച മുടിയിഴകളും, പ്രകാശം ചൊരിയുന്ന കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ.

സ്വന്തം കാൻവാസിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ആലാപനം പോലെ, അവനിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാനാവാതെ വിസ്മയത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കുകയാണ് ചിത്രകാരനായ ബാസിൽ ഹാൽവാർഡ്.

ബാസിലിന്റെ കൈയിലെ ബ്രഷ് കാൻവാസിൽ നീങ്ങുമ്പോൾ, ചായക്കൂട്ടുകൾക്കപ്പുറം ഡോറിയന്റെ രൂപഭംഗി അവിടെ ജീവൻ പ്രാപിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. തന്റെ കലാജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മഹത്തായ, പൂർണ്ണകായ ചിത്രം പൂർത്തിയാകുന്നതിന്റെ ആവേശത്തിലും വിസ്മയത്തിലുമായിരുന്നു ബാസിൽ.

എന്നാൽ, ആ ചിത്രശാലയിലേക്ക് മറ്റൊരു അതിഥി കൂടി കടന്നുവരുന്നതോടെ കഥയുടെ ഗതി തന്നെ മാറുകയാണ് അതാണ് ലോർഡ് ഹെൻറി വോട്ടൺ. മൂർച്ചയേറിയ വാക്കുകളും ആരെയും ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്ന വിചിത്ര തത്വചിന്തകളുമുള്ള ഒരു പ്രഭുകുമാരൻ.

മുറിയുടെ കോണിലെ ലളിതസുന്ദരമായ സോഫയിലേക്ക് അമർന്നിരുന്ന്, തനതായ ആഢ്യത്വം തുളുമ്പുന്ന സ്വരത്തിൽ ഹെൻറി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക കാന്തികവലയമുണ്ടായിരുന്നു; ആരെയും മയക്കുന്ന ഒന്ന്.

ലോർഡ് ഹെൻറി ഡോറിയന്റെ യൗവനം ശാശ്വതമല്ലെന്നും ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ സൗന്ദര്യം മങ്ങിപ്പോകുമെന്നും ഓർമിപ്പിച്ചു. കാലം മനുഷ്യന്റെ രൂപത്തെ മാറ്റുമെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ഡോറിയന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.

ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടത് ഈ ബാഹ്യസൗന്ദര്യവും യൗവനവും മാത്രമാണെന്നും, ബാക്കിയെല്ലാം കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ മാഞ്ഞുപോകുന്ന വെറും താൽക്കാലിക കാഴ്ചകൾ മാത്രമാണെന്നുമുള്ള ഹെൻറിയുടെ വാക്കുകൾ, കൗമാരത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കത വിട്ടുമാറാത്ത ഡോറിയന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ആ തികച്ചും പുതിയ വിചാരധാര അവന്റെ ചിന്താലോകത്തെത്തന്നെ പാടെ മാറ്റിമറിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു വശത്ത് ഡോറിയന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായ ചിത്രകാരൻ ബാസിൽ; മറുവശത്ത് ഭൗതികസുഖങ്ങളെയും ഇന്ദ്രിയാനുഭൂതികളെയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ലോർഡ് ഹെൻറി. ഈ രണ്ടു സ്വാധീനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഡോറിയന്റെ ചിന്തകൾ പുതിയൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിയുകയായിരുന്നു.

കാൻവാസിൽ ബാസിലിന്റെ അവസാനത്തെ ബ്രഷ് സ്ട്രോക്കും വീണുകഴിഞ്ഞു. ബാസിൽ ഒരു പടി പിന്നോട്ട് മാറി, അഭിമാനത്തോടെ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി. അത് വെറുമൊരു പെയിന്റിംഗായിരുന്നില്ല; യൗവനത്തിന്റെ തിളക്കം തുളുമ്പുന്ന, ജീവനുള്ള ഡോറിയൻ ഗ്രേ തന്നെയായിരുന്നു അത്.

എന്നാൽ ലോർഡ് ഹെൻറിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മനസ്സ് തളർന്ന ഡോറിയൻ ആ ചിത്രത്തിന് മുന്നിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. ആദ്യമായി അവൻ തന്റെ സ്വന്തം സൗന്ദര്യം ആ പെയിന്റിംഗിലൂടെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ തിരിച്ചറിവിനൊപ്പം, കാലം എന്ന അനിവാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭീതി അയാളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി

ലോർഡ് ഹെൻറി പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്! കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞാൽ തന്റെ ഈ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞുപോകും, സ്വർണ്ണത്തലമുടി നരയ്ക്കും, ചർമ്മം ചുളിയും. പക്ഷേ, ഈ ചിത്രം… ഇത് എക്കാലവും ഇങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കും. താൻ ഒരു വൃദ്ധനായി മാറുമ്പോഴും ഈ കാൻവാസ് തന്റെ ഇന്നത്തെ വശ്യസൗന്ദര്യത്തെ ലോകത്തിന് കാട്ടിക്കൊടുക്കും.

ആ ചിന്ത ഡോറിയന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വേദനയായി പടർന്നു. ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“ഈ ചിത്രം എന്നും ഇങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കും,” അവൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “വർഷങ്ങൾ എത്ര കഴിഞ്ഞാലും ഇതിന് മാറ്റമൊന്നും വരില്ല.”

അവൻ ഒരു നിമിഷം ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക് കൈയോടിച്ചു.

“പക്ഷേ, ഞാനോ? എനിക്ക് പ്രായമാകും. സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെടും. മുഖം വികൃതമാകും.” അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. “ഈ ചിത്രത്തിന് പകരം ഞാനായിരുന്നെങ്കിൽ…! ഞാൻ എന്നും ഇങ്ങനെ ചെറുപ്പമായി നിന്നിരുന്നെങ്കിൽ, പ്രായം ഈ ചിത്രത്തെ മാറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ… അതിനുവേണ്ടി ഞാൻ എന്തും നൽകും. എന്തും! എന്റെ ആത്മാവുപോലും!”

ബാസിൽ മൗനമായി നിന്നു. താൻ ഇത്ര സ്നേഹത്തോടെ വരച്ച ആ യുവാവിന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ കണ്ട ഭാവം അയാൾക്ക് അപരിചിതമായിരുന്നു.

ചിത്രകാരനായ ബാസിൽ ഡോറിയനെ ശാന്തനാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ലോർഡ് ഹെൻറിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു.

പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഡോറിയൻ ഗ്രേ നടത്തിയ ആ ഭ്രാന്തൻ ആഗ്രഹം വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു എന്ന് അപ്പോൾ ആ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ജനലിലൂടെ റോസാപ്പൂക്കളുടെ മണം അപ്പോഴും മുറിയിലേക്ക് ഒഴുകിവന്നിരുന്നു. പുറത്തുള്ള ലോകത്തിന് അവിടെ ഒന്നും സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ, ആരും കാര്യമായി ശ്രദ്ധിക്കാതെ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ, ഒരുപക്ഷേ, ഡോറിയന്റെ ജീവിതത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി മാറ്റിമറിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഡോറിയൻ ആഗ്രഹിച്ചത് അമരത്വമോ സൗന്ദര്യത്തെ ചേർത്തുപിടിച്ചുള്ള ജീവിതമോ ആയിരുന്നില്ല മറിച്ച്, പ്രായവും ജീവിതവും തന്റെ രൂപത്തിൽ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു.

കാലം ഏൽപ്പിക്കുന്ന ചുളിവുകളൊക്കെ ആ ചിത്രം ഏറ്റുവാങ്ങട്ടെ, തനിക്ക് കണ്ണാടിയിൽ എപ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ട ആ നിഷ്കളങ്ക മുഖം മാത്രം മതി!

വ്യക്തിക്കപ്പുറം ഒരു പ്രതിച്ഛായ

ലോർഡ് ഹെൻറിയുടെ തത്വചിന്തകൾ തലയ്ക്കുപിടിച്ച ഡോറിയൻ, ലണ്ടനിലെ ഇരുണ്ടതും ദരിദ്രവുമായ തെരുവുകളിലൂടെ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നതിനിടയിലാണ് ആ കാഴ്ച കാണുന്നത്.

ലണ്ടനിലെ ഏറ്റവും ദരിദ്രമായ ചേരി പ്രദേശത്തെ, പഴകിപ്പൊളിഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു തിയേറ്റർ. അവിടെയാണ് അവൻ സിബിൽ വെയ്ൻ എന്ന പതിനേഴുകാരിയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.

ദാരിദ്ര്യം മാത്രം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു സിബിലിന്റെ പശ്ചാത്തലം. കടബാധ്യതകളിൽ മുങ്ങിയ, മുൻ നാടകനടിയായ അമ്മയും, നാവികനായി ദൂരദേശത്തേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ജെയിംസ് വെയ്ൻ എന്ന അനിയനും അടങ്ങുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം.

ആ കറുത്ത ചേരിയിലെ ഒരേയൊരു വെളിച്ചം സിബിലായിരുന്നു. ഓരോ രാത്രിയും ആ പഴകിയ തിയേറ്ററിന്റെ സ്റ്റേജിൽ ഷേക്സ്പിയറുടെ ജൂലിയറ്റായും ഒഫീലിയായും അവൾ വേഷമിടുമ്പോൾ, ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞ അവളുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതം അവിടെ ഇല്ലാതാവുകയായിരുന്നു.

അവൾ വെറുമൊരു നടിയായിരുന്നില്ല; സ്റ്റേജിൽ കയറിനിന്നാൽ സദസ്സിനെ ഒന്നടങ്കം മയക്കിനിർത്തുന്ന, കണ്ടിരിക്കുന്നവരുടെ ശ്വാസം പോലും നിയന്ത്രിക്കാൻ പോന്നത്രയും മാസ്മരികതയുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ അഭിനയത്തിന്.

ഒരു രാത്രി തിയേറ്ററിലെ ഇരുണ്ട സദസ്സിലിരുന്ന് ഡോറിയൻ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കതയിലും അലൗകികമായ അഭിനയത്തിലും അവൻ പൂർണ്ണമായി വീണുപോയി.

ആ ലോകത്ത് അതുവരെ അവൻ കണ്ടിരുന്ന കൃത്രിമത്വം നിറഞ്ഞ സമ്പന്നരായ സ്ത്രീകളിൽ നിന്നെല്ലാം സിബിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു.

നാടകം കഴിഞ്ഞ് ഗ്രീൻറൂമിലേക്ക് ചെന്ന ഡോറിയൻ ആദ്യമായി സിബിലിന് മുന്നിലെത്തുന്നു. സ്റ്റേജിലെ വേഷവിധാനങ്ങൾ അപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി അഴിച്ചുമാറ്റിയിട്ടില്ലാത്ത സിബിൽ, തന്റെ മുന്നിൽ വന്നുനിൽക്കുന്ന ആ അപരിചിതനെ കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

തന്റെ അഭിനയത്തെ പുകഴ്ത്തിയ ഡോറിയന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വിനയത്തോടെ അവൾ നന്ദി പറഞ്ഞു. ലണ്ടനിലെ ഒരു വലിയ സമ്പന്നനാണ് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അവൾക്ക് അവൻ ആ ഇരുണ്ട തിയേറ്ററിലേക്ക് കടന്നുവന്ന ഒരു രാജകുമാരനെപ്പോലെയായിരുന്നു.

ലണ്ടനിലെ കൃത്രിമത്വം നിറഞ്ഞ ഉയർന്ന സമൂഹത്തിൽ നിന്നും, ലോർഡ് ഹെൻറിയുടെ സ്വാർത്ഥമായ തത്വചിന്തകളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ലോകമായിരുന്നു അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ഡോറിയന് മുന്നിൽ തുറന്നത്.

ഹെൻറിയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ നിന്നും തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ പരിശുദ്ധമായ സ്നേഹത്തിന് കഴിയുമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചുതുടങ്ങി.

ആ ആദ്യ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഡോറിയൻ ആ തിയേറ്ററിലെ സ്ഥിരം സന്ദർശകനായി മാറി. സിബിലിന്റെ ഓരോ നാടകവും അവൻ മുൻനിരയിലിരുന്ന് കണ്ടു.

വെറും രണ്ടാഴ്ചത്തെ ഹ്രസ്വമായ പരിചയമേ അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും, ആ നാളുകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അവർ പരസ്പരം ജീവനായി മാറിയിരുന്നു.

ലണ്ടനിലെ പാർക്കുകളിലൂടെയുള്ള സായാഹ്ന നടത്തങ്ങളിലായിരുന്നു അവരുടെ പ്രണയം തളിർത്തത്. ഡോറിയൻ തന്റെ ആഢംബര ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചോ സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചോ അവളോട് ഒരക്ഷരം പോലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, യാതൊരുവിധ സ്വാർത്ഥതയുമില്ലാതെ, അവന്റെ വശ്യമായ രൂപത്തെയും സ്വഭാവത്തെയും മാത്രമാണ് സിബിൽ പ്രണയിച്ചത്. അവൾ അവനെ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ദൈവമയച്ച ‘പ്രിൻസ് ചാർമിംഗ്’ (Prince Charming) ആയി കണ്ടു.

ഒടുവിൽ, ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, ആ പാർക്കിലെ മരത്തണലിൽ വെച്ച് വികാരഭരിതനായി ഡോറിയൻ അവളെ ചുംബിക്കുകയും, താൻ അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് തുറന്നുപറയുകയും ചെയ്തു.

കഷ്ടപ്പാടുകൾ മാത്രം നിറഞ്ഞ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആ രാജകുമാരൻ ഒരു ഔദ്യോഗിക ജീവിതപങ്കാളിയായി കടന്നുവരുമെന്ന് സിബിൽ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല.

അവൾ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വന്നത് ചിരിച്ചും കരഞ്ഞുമാണ്. ഹൃദയം നിറഞ്ഞ് അവൾ തന്റെ അമ്മയോട് ആ രഹസ്യം പങ്കുവെച്ചു: താൻ പ്രണയത്തിലാണ്! എന്നാൽ വിരോധാഭാസമെന്നു പറയട്ടെ, ആ കാമുകന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് പോലും അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.

അവൾ അയാളെ ‘പ്രിൻസ് ചാർമിങ്’ എന്ന് മാത്രമാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.

കടൽ കടന്ന് ദൂരദേശത്തേക്ക് ജോലിക്ക് പോകാൻ തയാറെടുക്കുകയായിരുന്ന അവളുടെ അനിയൻ ജെയിംസ് വെയ്ൻ ആ അപരിചിതൻ സിബിലിനെ വേദനിപ്പിച്ചാൽ അയാളെ വെറുതെ വിടില്ലെന്ന കരുതലോടെയുള്ള മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയെങ്കിലും, പ്രണയത്തിന്റെ ആവേശത്തിലായിരുന്ന സിബിൽ അത് ഗൗരവമായി എടുത്തില്ല.

മറുവശത്ത്, ഡോറിയൻ ഗ്രേ ഈ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് ലോർഡ് ഹെൻറിയോടും ബാസിലിനോടും സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ വർണ്ണിച്ചത് വെറുമൊരു പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല.

ലോകത്തിലെ എല്ലാ മഹാനായികമാരും ഒരൊറ്റ ശരീരത്തിൽ ജനിച്ചതുപോലെയാണ് അവളെന്ന് അവളെന്ന് അവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

റോസലിണ്ടായും ജൂലിയറ്റായും ഒഫീലിയായും ആയി അവൾ സ്റ്റേജിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ, ആ വേഷപ്പകർച്ചകളുടെ മാസ്മരികതയിലായിരുന്നു അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുഴുവൻ. ആ ഇരുണ്ട സ്റ്റേജിലെ വെളിച്ചത്തിൽ, അവൾ പകർന്നാടിയ ആ കഥാപാത്രങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ലോകം.

ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ തകർച്ച

സിബിലിന്റെ ഈ മാസ്മരിക ഭാവങ്ങൾ കൂട്ടുകാരെക്കൂടി കാണിക്കണമെന്ന വലിയ ആഗ്രഹത്തിലായിരുന്നു ഡോറിയൻ. അങ്ങനെ ഒരു വൈകുന്നേരം അവൻ ലോർഡ് ഹെൻറിയെയും ബാസിലിനെയും കൂട്ടി ആ പഴയ തിയേറ്ററിലേക്ക് ചെന്നു.

തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ഇന്ന് ജൂലിയറ്റായി സ്റ്റേജിൽ തകർക്കുമെന്നും, ഹെൻറിയുടെ സംശയങ്ങൾക്കെല്ലാം അതോടെ മറുപടിയാകുമെന്നും ഡോറിയൻ ഉറപ്പിച്ചുറച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അന്ന് അവിടെ സംഭവിച്ചത് ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നായിരുന്നു.

സ്റ്റേജിൽ നിൽക്കുന്ന സിബിലിന് പഴയ ആ ജീവനോ ഒഴുക്കോ ഇല്ലായിരുന്നു. ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നതിന് പകരം, ഡയലോഗുകൾ വെറുതെ പറഞ്ഞു തീർക്കുന്നത് പോലെയാണ് കാണികൾക്ക് തോന്നിയത്.

അവളുടെ കൈകാലുകളുടെ ചലനങ്ങളിൽ പോലും വല്ലാത്തൊരു കൃത്രിമത്വം നിറഞ്ഞുനിന്നു. സദസ്സിലിരുന്ന ആളുകൾ പരസ്പരം നോക്കി പരിഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണംകെട്ട ഡോറിയൻ വിയർത്തുപോയി. നാടകം പകുതിയായപ്പോഴേക്കും ലോർഡ് ഹെൻറിയും ബാസിലും മടുത്തു, അവർ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി.

നാടകം കഴിഞ്ഞയുടൻ ദേഷ്യം അടക്കാനാവാതെ ഡോറിയൻ ഗ്രീൻറൂമിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. എന്നാൽ അവിടെ അവനെ കാത്തിരുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.

തന്റെ വശത്തുനിന്നുണ്ടായ വലിയ പരാജയത്തിൽ ഒട്ടും സങ്കടമില്ലാതെ, അതീവ സന്തോഷത്തോടെ ഓടിവന്ന് ഡോറിയനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് സിബിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“പ്രിൻസ് ചാർമിങ്,” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഇന്ന് ഞാൻ എത്ര മോശമായിട്ടാണ് അഭിനയിച്ചതെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, എനിക്കതിൽ സങ്കടമില്ല. എനിക്കിപ്പോൾ സന്തോഷമാണ്.”

ഇതുവരെ എനിക്കറിയാത്ത എന്തോ ഒന്ന്.”

അവൾ ഡോറിയനെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രണയത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

നിങ്ങളെ കാണുന്നതിനു മുമ്പ് എനിക്കറിയാവുന്ന ലോകം ഈ അരങ്ങുമാത്രമായിരുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം.

എനിക്ക് ഈ നാടകങ്ങളായിരുന്നു എല്ലാം. വേദിയിൽ പ്രണയിക്കുന്നവരെ കണ്ടു, പ്രണയത്തിന്റെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ അതൊന്നും യഥാർഥത്തിൽ എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.

ഇന്ന് എനിക്കത് മനസ്സിലായി. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു, ഡോറിയൻ. ഇപ്പോഴാണ് പ്രണയം എന്താണെന്ന് അറിയുന്നത്.”

അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ മൃദുവായി തൊട്ടു.

“ഇനി നമുക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാം. നിങ്ങളോടൊപ്പം എവിടെയെങ്കിലും പോകണം. ഈ വേദിയും ഈ നാടകങ്ങളുമൊക്കെ എനിക്കിനി വേണ്ട.”

തന്റെ പ്രണയം കാരണമാണ് അവളുടെ അഭിനയം മോശമായതെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഡോറിയന് അത് താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

അവൻ അവളെ ഉള്ളിൽ തിളച്ചുമറിഞ്ഞ ദേഷ്യം പുറത്തുകാണിക്കാതെ, കടുത്ത നിസ്സംഗതയോടെ അവൻ അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു:

“നീ എന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തി, സിബിൽ! വല്ലാതെ നിരാശപ്പെടുത്തി!”

നീ എന്നിലെ പ്രണയത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി അണച്ചുകളഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ സങ്കടത്തേക്കാൾ വെറുപ്പായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ നീ എന്നെ എന്തുമാത്രം ആകർഷിച്ചിരുന്നുവെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?

നിന്റെ അഭിനയം എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചിരുന്നു. നിന്റെ കഴിവും പ്രതിഭയും ബുദ്ധിയുമായിരുന്നു എന്നെ നിന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചത്.

മഹാകവികളുടെ ഭാവനയിൽ പിറന്ന കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകാൻ നിനക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ ലോകം എന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നുവെക്കാൻ നിനക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ, ഇന്ന് നീയെന്നിൽ ഒരു വികാരവും ഉണർത്തുന്നില്ല. നീ നിന്റെ പ്രതിഭ കൈവിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ നീ വെറും പൊള്ളയാണ്; ബുദ്ധിശൂന്യയും.

ഇപ്പോൾ നിന്നിൽ എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നതായി ഒന്നുമില്ല.

അവൻ അവളെ അടിമുടി നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കണികപോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇനി ഒരിക്കലും ഞാൻ നിന്നെ കാണില്ല. നിന്നെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുകപോലുമില്ല. നിന്റെ പേര് ഒരിക്കൽപ്പോലും എന്റെ നാവിൽ വരില്ല.

ഡോറിയൻ ഇനിയൊരിക്കലും അവളെ കാണില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് മുറി വിട്ടിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, സിബിൽ അവന്റെ കാലുകളിൽ വീണു കേണു. അവൾ അവന്റെ കാൽമുട്ടുകളിൽ പിടിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തനിക്ക് പറ്റിപ്പോയ തെറ്റിന് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഡോറിയൻ യാതൊരു ദയയുമില്ലാതെ, “എന്നെ തൊട്ടുപോകരുത്!” എന്ന് പറഞ്ഞ് വെറുപ്പോടെ ആ കൈകൾ തട്ടിമാറ്റുന്നു. ആ തട്ടിമാറ്റലിൽ അവൾ നിലത്തേക്ക് തളർന്നു വീഴുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് അവൾ ഉറക്കെ കരയുകയോ അലമുറയിടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.

പകരം ഒരുതരം ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദതയോടെ, ചലനമറ്റതുപോലെ തറയിൽ കിടക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അവൻ പടികൾ ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോഴും അവൾ അവിടെ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ വിങ്ങലോടെ ചലനമറ്റുകിടന്നു.

താൻ ദൈവത്തെപ്പോലെ നെഞ്ചിലേറ്റിയ രാജകുമാരൻ, തന്റെ ജീവനറ്റ വേഷങ്ങളെ മാത്രമാണ് സ്നേഹിച്ചതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ നിമിഷം സിബിലിന്റെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം എന്നെന്നേക്കുമായി അണഞ്ഞുപോവുകയായിരുന്നു.

പ്രണയിച്ചത് അവളെയോ, അവളുടെ പ്രതിച്ഛായയെയോ?

ഡോറിയന്റെ പ്രതികരണത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് സിബിലിന്റെ അഭിനയം മോശമായിപ്പോയി എന്നതുമാത്രമല്ല; അതിനോടുള്ള അയാളുടെ പ്രതികരണമാണ്.

സിബിലിന്റെ അഭിനയപ്രതിഭയിലൂടെയാണ് ഡോറിയൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയത്.

ഷേക്സ്പിയറുടെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്ന അവളുടെ കഴിവ് അയാളുടെ ഭാവനയെ ഉണർത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ സിബിൽ ആ വേഷങ്ങൾക്കപ്പുറം സ്വന്തം വികാരങ്ങളുള്ള ഒരു മനുഷ്യയായി അയാളുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ, അവളോടുള്ള ആകർഷണം നിലനിർത്താൻ ഡോറിയന് കഴിഞ്ഞില്ല.

ഇവിടെയാണ് നാർസിസിസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പ്രവണത നമുക്ക് കാണാനാകുന്നത്: മറ്റൊരാളെ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും ആഗ്രഹങ്ങളുമുള്ള മനുഷ്യനായി കാണുന്നതിനുപകരം, സ്വന്തം പ്രതീക്ഷകൾ നിറവേറ്റുന്ന ഒരാളായി മാത്രം കാണുക.

സിബിൽ ഡോറിയന്റെ ഭാവനയ്ക്കൊത്ത് നിന്നപ്പോൾ അവൾ അയാൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ കലയിൽ മാറ്റം വന്നപ്പോൾ, അവളുടെ വികാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനുപകരം അയാൾ അവളെ നിഷ്ഠുരമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു.

സിബിലിന്റെ അഭിനയം അയാൾക്ക് നിരാശയുണ്ടാക്കിയിരിക്കാം. നിരാശപ്പെടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ആ നിരാശയുടെ പേരിൽ അവളുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ അപമാനിക്കുകയും, സ്നേഹം പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്തതിലാണ് പ്രശ്നം.

ഡോറിയൻ സ്നേഹിച്ചത് സിബിലിനെയായിരുന്നോ, അതോ സ്വന്തം ഭാവനയിൽ സൃഷ്ടിച്ച അവളുടെ പ്രതിച്ഛായയെയോ?

യഥാർഥ ബന്ധങ്ങളിൽ മറ്റൊരാൾ നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്കൊത്ത് എല്ലായ്പ്പോഴും പെരുമാറണമെന്നില്ല. അയാൾ മാറാം; നമ്മുടെ ഇഷ്ടങ്ങളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാം. അപ്പോഴും അയാളെ മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുമോ എന്നതാണ് ബന്ധത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന പരീക്ഷണം.

എന്നാൽ ഒരൊറ്റ സംഭവത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരാളെ നാർസിസിസ്റ്റ് എന്നു മുദ്രകുത്താനാവില്ല. ഇവിടെ നാം പരിശോധിക്കുന്നത് ഒരു രോഗനിർണയമല്ല; സ്വന്തം പ്രതീക്ഷകൾക്ക് മറ്റൊരാളുടെ വികാരങ്ങളേക്കാൾ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന പെരുമാറ്റമാണ്. ഡോറിയന്റെ കഥയിൽ ആ പ്രവണതയുടെ ക്രൂരമായ രൂപമാണ് നമുക്ക് മുന്നിൽ തെളിയുന്നത്.

പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ മിഥ്യ

സിബിലിനെ ക്രൂരമായി ഉപേക്ഷിച്ച് അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞ് പുലർച്ചെ വീടിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, ചന്തയിലേക്ക് പൂക്കൾ നിറച്ച വണ്ടികൾ ഉരുളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സിബിലിനോട് കാണിച്ച ക്രൂരത ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ലിവിംഗ് റൂമിലെ ലൈറ്റുകൾ തെളിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ നടന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഭിത്തിയിൽ ഇരിക്കുന്ന തന്റെ ആത്മചിത്രത്തിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകൾ എത്തിയത്.

അവൻ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നുപോയി. എന്തോ ഒരു മാറ്റം!

അവൻ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തുചെന്നു. സംശയമില്ല, ചിത്രത്തിലെ ആ സുന്ദരമായ മുഖത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളുടെ അരികിൽ ഒരു ചെറിയ വക്രത വന്നിരിക്കുന്നു വളരെ നിഗൂഢവും ക്രൂരവുമായ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി.

തന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല, എന്നാൽ ചിത്രത്തിലെ മുഖത്ത് മാത്രം സിബിലിനോട് താൻ കാണിച്ച ആ ക്രൂരതയുടെ ഭാവം വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു!

തന്റെ ആ ഭ്രാന്തമായ ആഗ്രഹം പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളെപ്പോലും ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് യാഥാർത്ഥ്യമായിരിക്കുന്നു എന്ന് ഡോറിയൻ ഭയത്തോടെ മനസ്സിലാക്കി. അവൻ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ പാപകറ, അവന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ആ കറുത്ത നിഴൽ, കാൻവാസിലെ ചിത്രം ഏറ്റുവാങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ആ വികൃതരൂപം കണ്ട് ഭയന്ന ഡോറിയന്റെ ഉള്ളിൽ പെട്ടെന്നൊരു പശ്ചാത്താപം ഉണർന്നു. സിബിലിനോട് മാപ്പ് ചോദിക്കാനും അവളെയൊരു ജീവിതപങ്കാളിയാക്കാനും അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ആ വേവലാതിയിൽ അവൻ പേജുകളോളം നീണ്ട ഒരു കത്തെഴുതി. ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധമെല്ലാം ആ വാക്കുകളിൽ പകർത്തിവെച്ച്, എഴുതിത്തീർന്നപ്പോൾ അയാൾക്ക് തോന്നി തനിക്ക് മാപ്പ് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന്.

ഇവിടെയാണ് ഡോറിയൻ എന്ന മനുഷ്യന്റെ ഭീകരത ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ആ കത്ത് അവൻ അയച്ചിട്ടില്ല. സിബിലിനെ നേരിട്ട് ചെന്ന് കണ്ടിട്ടുമില്ല. പുറംലോകത്ത് ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും, സ്വന്തം മുറിയിലിരുന്ന് അല്പം വേദനിച്ചു എന്നതുതന്നെ തന്റെ വലിയ പ്രായശ്ചിത്തമായി അവൻ സ്വയം കണക്കാക്കി.

തന്റെ തെറ്റുകൾ മറ്റൊരാളെ എത്രത്തോളം തകർത്തു എന്നതിനേക്കാൾ, താൻ അനുഭവിച്ച ആ ചെറിയ മാനസിക വിഷമത്തിനാണ് അവൻ വില നൽകിയത്.

ഒരു വാർത്ത

പിറ്റേന്ന് ഹെൻറി വന്നു. ഡോറിയൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ഹാരി, ഞാൻ അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുകയാണ്.”

താൻ ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാമെന്നും അവളെ സ്നേഹിക്കാമെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു.

ഹെൻറി ഒരു നിമിഷം മൗനമായി. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഡോറിയൻ… സിബിൽ വെയ്ൻ മരിച്ചു.”

“മരിച്ചോ?”

ഡോറിയൻ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. “ഇല്ല. നീ പറയുന്നത് കള്ളമാണ്. സിബിൽ മരിച്ചെന്നോ?”

സിബിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്തുവെന്ന് ഹെൻറി പറഞ്ഞു. ഡോറിയൻ മുഖം കൈകളിൽ പൂഴ്ത്തി. കുറച്ചുനേരം ആ മുറിയിൽ ശബ്ദമില്ലായിരുന്നു.

“ഇത് നിന്റെ കുറ്റമല്ല, ഡോറിയൻ,” ഹെൻറി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “ഇതൊരു സാധാരണ മരണമല്ല. ഇതൊരു കലാസൃഷ്ടിയുടെ പൂർണതയാണ്. അവൾ വേദിയിലല്ലാതെ ഒരിക്കലും ശരിക്കും ജീവിച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൾ ശരിക്കും മരിച്ചിട്ടുമില്ല.”

ഡോറിയൻ തലയുയർത്തി.

“ഹൃദയം തകർന്ന് വേദനിക്കുന്നത് സാധാരണക്കാർ മാത്രമാണ്,” ഹെൻറി തുടർന്നു. “നീയോ? നീ വെറുമൊരു മനുഷ്യനല്ല. നീ ഒരു കലാസൃഷ്ടിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.”

ഡോറിയൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ, വളരെ പതുക്കെ അവൻ പറഞ്ഞു: “ഒരു ഗ്രീക്ക് ദുരന്തത്തിന്റെ ഭീകരസൗന്ദര്യമുണ്ട് ഇതിന്, ഹാരി. അതിൽ ഞാൻ വലിയൊരു പങ്ക് വഹിച്ചു. പക്ഷേ എനിക്ക് മുറിവേറ്റില്ല.”

ആ കത്ത് അപ്പോഴും അവന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു.

ഹെൻറി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഡോറിയൻ വീണ്ടും ഛായാചിത്രത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തി. തുണി നീക്കിയതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചിത്രത്തിലെ ചുണ്ടുകളിൽ ഉടക്കിനിന്നു.

സിബിലിനെ ക്രൂരമായി തള്ളിപ്പറഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെ തെളിഞ്ഞിരുന്ന ആ ഭാവം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വികൃതമായിരിക്കുന്നു. തന്റെ പ്രവൃത്തി ചിത്രത്തിൽ ഒരു പുതിയ അടയാളം അവശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ സ്വന്തം മുഖത്ത് അതിന്റെ നേരിയൊരു സൂചനപോലുമില്ല.

ആ തിരിച്ചറിവ് അവനിൽ ഭയത്തോടൊപ്പം വിചിത്രമായൊരു സ്വാതന്ത്ര്യബോധവും ഉണർത്തി. താൻ എന്തു ചെയ്താലും ലോകത്തിന്റെ മുന്നിൽ തന്റെ സൗന്ദര്യത്തിന് മങ്ങലേൽക്കില്ല.

കാലം തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചുളിവുപോലും വരുത്തില്ല. പക്ഷേ, ഈ ചിത്രം ഓരോ തെറ്റിന്റെയും അടയാളം സൂക്ഷിക്കും. മറ്റാരെങ്കിലും അതു കണ്ടാൽ? ആ ചിന്ത അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അവൻ ചിത്രം വീണ്ടും തുണികൊണ്ട് മൂടി.

അന്ന് വൈകുന്നേരം, സിബിലിന്റെ മരണവാർത്തയുടെ ആഘാതം പൂർണമായി വിട്ടുമാറും മുമ്പേ, ഡോറിയൻ ഹെൻറിയോടൊപ്പം ഓപ്പറ കാണാൻ പോയി. ജീവിതം പതിവുപോലെ മുന്നോട്ടുപോകുന്നതായി പുറംലോകത്തിന് തോന്നി. എന്നാൽ ആ ജീവിതത്തിന്റെ മറവിൽ എന്തോ ഒന്ന് മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് ബാസിൽ എത്തി. സിബിലിന്റെ മരണവാർത്തയറിഞ്ഞ് ഡോറിയനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായിരുന്നു അയാളുടെ വരവ്. എന്നാൽ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖത്ത് പ്രതീക്ഷിച്ച ദുഃഖം കാണാനാകാത്തത് ബാസിലിനെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

സിബിലിന്റെ മരണം ഡോറിയനെ എത്രത്തോളം ബാധിച്ചുവെന്ന് അറിയാൻ അയാൾ ശ്രമിച്ചു. ഡോറിയന്റെ നിസ്സംഗത അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയെങ്കിലും, അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു കാര്യം ബാസിലിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു: താൻ വരച്ച ആ ഛായാചിത്രം ഒരിക്കൽക്കൂടി കാണണം.

ഡോറിയൻ അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല.

ബാസിലിന് അതു മനസ്സിലായില്ല. താൻ അത്രയേറെ സ്നേഹത്തോടെ വരച്ച ചിത്രം കാണാൻ പോലും ഡോറിയൻ അനുവദിക്കാത്തതെന്തിന്?

 അത് പ്രദർശിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് ഡോറിയൻ നേരത്തേ തീരുമാനിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ അതു കാണിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതിനു പിന്നിൽ മറ്റെന്തോ ഉണ്ടെന്ന് ബാസിലിന് തോന്നി. അയാൾ വീണ്ടും നിർബന്ധിച്ചു.

ഡോറിയൻ അകത്ത് ഭയന്നുപോയി. ബാസിൽ ആ ചിത്രം കണ്ടാൽ എന്തു സംഭവിക്കും?

 തന്റെ കൈകൾകൊണ്ട് വരച്ച ആ മുഖം ഇങ്ങനെ മാറിയിരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം അയാൾ ചോദിക്കില്ലേ?

ചിത്രത്തിലെ വികൃതമായ ഭാവം കണ്ടാൽ, ഡോറിയന്റെ ഉള്ളിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് അയാൾ സംശയിക്കില്ലേ?

ആ ചിത്രം ഇനി ഒരു ചിത്രമല്ല. ലോകത്തിൽനിന്ന് മറച്ചുവെക്കേണ്ട തന്റെ രഹസ്യമാണ്.

ബാസിലിനെ പറഞ്ഞയച്ചശേഷം, കുട്ടിക്കാലത്ത് പഠിച്ചിരുന്ന, ഇപ്പോൾ ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത അട്ടത്തുമുറിയിലേക്ക് ഡോറിയൻ ചിത്രം മാറ്റി. മുറിയുടെ വാതിൽ പൂട്ടി താക്കോൽ സ്വന്തം കൈവശം സൂക്ഷിച്ചു.

സ്വന്തം മുഖം ലോകത്തിനു മുന്നിൽ പഴയ സൗന്ദര്യത്തോടെ നിലനിർത്താൻ അവന് കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ രൂപം കാണിച്ചുതരുന്ന ആ ചിത്രത്തെ ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽനിന്ന് ഒളിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നു.

പൂട്ടിയ മുറി

മനസ്സിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികളിലൂടെയുള്ള ഡോറിയന്റെ സഞ്ചാരങ്ങൾ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ദിനരാത്രങ്ങൾ  കൊഴിഞ്ഞുപോയിട്ടും ആ അത്ഭുത മുഖത്ത് കാലം ഒരു ചുളിവുപോലും വീഴ്ത്തിയില്ല.

അവൻ സ്നേഹത്തെ വെറുമൊരു ചവിട്ടുപടിയാക്കി മാറ്റി. തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള സൗഹൃദങ്ങളെ തന്റെ അധികാരം ഉറപ്പിക്കാനുള്ള കരുക്കളാക്കി.

ഡോറിയൻ ഗ്രേ അനുഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ശാപം അയാൾക്ക് പ്രായമേറിയില്ല എന്നതല്ല, മറിച്ച് അയാൾക്ക് ഒരിക്കൽ പോലും മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. അയാളുടെ ലോകം ‘ഞാൻ’ എന്ന ഏകകത്തിൽ അവസാനിച്ചു.

ഒടുവിൽ, സുഹൃത്തുക്കളും പ്രണയിനികളും ഒക്കെ അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വെറും നിഴലുകളെപ്പോലെ മാഞ്ഞുപോയി.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു തണുത്ത ശീതകാല രാത്രിയിൽ, ആ ചിത്രം വരച്ച ബാസിൽ ഹാൽവാർഡ് ഡോറിയനെ തേടി അവന്റെ വീട്ടിലെത്തി.

ലണ്ടൻ നഗരത്തിൽ ഡോറിയന്റെ പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചും സ്വഭാവദൂഷ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും പരക്കുന്ന കിംവദന്തികൾ സത്യമാണോ എന്ന് ചോദിച്ചറിയാനായിരുന്നു ബാസിലിന്റെ വരവ്.

ബാസിലിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ ഡോറിയന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയണമെങ്കിൽ കൂടെ വരാൻ ഡോറിയൻ ബാസിലിനോട് പറഞ്ഞു. തന്റെ ആത്മാവുതന്നെ കാണിച്ചുതരാമെന്ന ക്രൂരമായ വെല്ലുവിളിയോടെയാണ് അവൻ ബാസിലിനെ മുകളിലെ അട്ടത്തുമുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്.

പൂട്ടിക്കിടന്ന ആ മുറി തുറന്ന്, പൊടിപിടിച്ച ആ കനത്ത തുണി ഡോറിയൻ പെട്ടെന്ന് വലിച്ചുമാറ്റി.

മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ച വിശ്വസിക്കാനാകാതെ ബാസിൽ തകർന്നുപോയി! താൻ വരച്ച ആ സ്വർഗ്ഗീയ സൗന്ദര്യമുള്ള യുവാവിന്റെ ചിത്രമല്ല അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്; പകരം ക്രൂരതയും വഞ്ചനയും കൺകളിൽ നിറഞ്ഞ, ജീർണ്ണിച്ച ഒരു വൃദ്ധന്റെ ഭീകരരൂപമായിരുന്നു അത്.

ചിത്രത്തിലെ വികൃതരൂപം കണ്ട ബാസിൽ നടുങ്ങി. ഡോറിയന്റെ ആത്മാവിന്റെ അവസ്ഥ ഇതാണോ എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ മുട്ടുകുത്തി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി.

പക്ഷേ, തന്റെ വികൃതരൂപം മറ്റൊരാൾ കണ്ടു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഡോറിയനിൽ മൃഗീയമായ ഒരു ദേഷ്യമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ഈ നാശത്തിനെല്ലാം കാരണം ബാസിലും അവൻ വരച്ച ആ ചിത്രവുമാണെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.

മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു മൂർച്ചയുള്ള കത്തി എടുത്ത്, പശ്ചാത്താപത്തിന്റെയോ ഭയത്തിന്റെയോ ഒരു തരിമ്പുപോലുമില്ലാതെ അവൻ തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തിന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് അത് ആഞ്ഞുകുത്തിയിറക്കി!

ബാസിലിന്റെ ചൂടുരക്തം തറയിലേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ, താൻ ഒരു മനുഷ്യനല്ലാതായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ബാസിലിന്റെ ശരീരം തറയിൽ നിശ്ചലമായി കിടന്നു. ഡോറിയന്റെ രഹസ്യം ഇപ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യന്റെ മൃതദേഹമായി അവിടെ അവശേഷിക്കുകയായിരുന്നു.

അതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ മായ്ച്ചുകളയാൻ അയാൾക്ക് സഹായം ആവശ്യമായിരുന്നു. അതിനായി അയാൾ സമീപിച്ചത് തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തും രസതന്ത്രജ്ഞനുമായ അലൻ ക്യാംപ്ബെല്ലിനെയാണ്.

കുറ്റത്തിന്റെ ഭാരം

ചില രഹസ്യങ്ങൾ മനുഷ്യനെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് അവ പുറത്തറിയുമെന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല; അവ പുറത്തുവന്നാൽ താൻ ആരാണെന്ന് ലോകം തിരിച്ചറിയുമെന്നതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ്. ഡോറിയൻ ഗ്രേയുടെ ജീവിതത്തിൽ ബാസിലിന്റെ കൊലപാതകം അത്തരമൊരു വഴിത്തിരിവാണ്.

ഇതുവരെ തന്റെ മുഖത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിനും സാമൂഹികപ്രതിച്ഛായയ്ക്കും പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഇരുണ്ട യാഥാർഥ്യം ഇപ്പോൾ ഒരു മൃതദേഹത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ അയാൾക്കു മുന്നിൽ കിടക്കുന്നു. അതിനെ നേരിടുന്നതിനു പകരം, അതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ മായ്ച്ചുകളയാനാണ് ഡോറിയൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.

ബാസിൽ അയാളുടെ പഴയ സുഹൃത്താണ്. ഡോറിയന്റെ ചിത്രത്തിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളുടെ പിന്നിലെ സത്യം തിരിച്ചറിയുകയും അയാളെ സ്വന്തം മനഃസാക്ഷിയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്ത മനുഷ്യൻ.

എന്നാൽ ആ സത്യം ഡോറിയന് സഹിക്കാനാവുന്നില്ല. കോപത്തിന്റെയും വെറുപ്പിന്റെയും ഒരു നിമിഷത്തിൽ അയാൾ ബാസിലിനെ കൊലപ്പെടുത്തുന്നു.

അതോടെ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനാണ് നഷ്ടമാകുന്നത്; ഒപ്പം, ഡോറിയന്റെ യഥാർഥ മുഖം തിരിച്ചറിയുന്ന മറ്റൊരു സാക്ഷിയും ഇല്ലാതാകുന്നു.

എന്നാൽ കൊലപാതകംകൊണ്ട് പ്രശ്നം അവസാനിക്കുന്നില്ല. മൃതദേഹം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. അതിന്റെ സാന്നിധ്യം ഡോറിയനെ കുറ്റത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു.

സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനുപകരം, അതിന്റെ തെളിവ് ഇല്ലാതാക്കാനാണ് അയാൾ തീരുമാനിക്കുന്നത്. അതിനായി അയാൾ സമീപിക്കുന്നത് തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തും രസതന്ത്രജ്ഞനുമായ അലൻ ക്യാംപ്ബെല്ലിനെയാണ്.

അലൻ സഹായിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഡോറിയൻ പിൻമാറുന്നില്ല. അലന്റെ ഭൂതകാലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു രഹസ്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുമെന്ന ഭീഷണി ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ സുഹൃത്തിനെ വഴങ്ങാൻ നിർബന്ധിതനാക്കുന്നു. ഒടുവിൽ, സ്വന്തം ഇച്ഛയ്ക്കു വിരുദ്ധമായി അലൻ മൃതദേഹം നശിപ്പിക്കാൻ സമ്മതിക്കുന്നു.

ഈ രംഗത്തിന്റെ ക്രൂരത മൃതദേഹം നശിപ്പിക്കുന്നതിൽ മാത്രമല്ല. സ്വന്തം കുറ്റത്തിന്റെ ഭാരം മറ്റൊരാളുടെ ചുമലിലേക്ക് മാറ്റിവെക്കാൻ ഡോറിയൻ നടത്തുന്ന ശ്രമത്തിലാണ് അതിന്റെ യഥാർഥ ഭീകരത.

ബാസിലിന്റെ ജീവനെടുത്തത് അയാളാണ്; എന്നാൽ ആ കുറ്റത്തിന്റെ തെളിവ് ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള ചുമതല മറ്റൊരാളെക്കൊണ്ട് നിർവഹിപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ രഹസ്യം സംരക്ഷിക്കാൻ അലന്റെ ഭയത്തെയും ദുർബലതയെയും അയാൾ ആയുധമാക്കുന്നു.

സൗഹൃദം വിശ്വാസത്തിന്റെ ബന്ധമല്ലാതാകുന്നു; സ്വന്തം രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി മറ്റൊരാളെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ഉപാധിയായി മാറുന്നു.

ഇവിടെയാണ് ഡോറിയന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ മറ്റൊരു ഇരുണ്ട വശം തെളിയുന്നത്. മറ്റൊരാളുടെ വേദനയോ മനഃസാക്ഷിയോ അയാളുടെ തീരുമാനത്തെ തടയുന്നില്ല.

സ്വന്തം സുരക്ഷയും ആഗ്രഹവുമാണ് പ്രധാനം; അതിനായി മറ്റൊരാൾ എന്ത് സഹിക്കേണ്ടിവരും എന്നത് രണ്ടാമത്തെ കാര്യം മാത്രം.

നാർസിസിസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മനഃശാസ്ത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഈ പെരുമാറ്റം പ്രസക്തമാണ്: മറ്റുള്ളവരെ അവരുടേതായ വികാരങ്ങളും അവകാശങ്ങളുമുള്ള മനുഷ്യരായി കാണുന്നതിനുപകരം, സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി കാണുന്ന പ്രവണത.

എന്നാൽ ഈ സംഭവത്തെ നാർസിസിസം എന്ന ഒറ്റ വാക്കിൽ ഒതുക്കാനാവില്ല. ഇവിടെ കൊലപാതകവും ഭീഷണിയും കുറ്റം മറച്ചുവെക്കാനുള്ള ശ്രമവും ഉൾപ്പെടുന്ന ഗുരുതരമായ ധാർമിക ലംഘനങ്ങളുണ്ട്.

ഡോറിയന്റെ കഥ നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നത് അയാൾ ഒരു കുറ്റം ചെയ്തതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല; ആ കുറ്റത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനുപകരം, അതിന്റെ ഭാരം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാൻ അയാൾ തയ്യാറാകുന്നതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ്.

മൃതശരീരം ഒടുവിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. എന്നാൽ ഒരു കുറ്റത്തിന്റെ തെളിവ് ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുന്നതും ആ കുറ്റത്തിന്റെ ധാർമികഭാരം ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. ഡോറിയൻ പുറംലോകത്തിനുമുന്നിൽ തന്റെ മുഖം സംരക്ഷിച്ചേക്കാം.

പക്ഷേ അയാൾ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സത്യം മറ്റെവിടെയോ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു അയാളുടെ സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ ചിത്രത്തിൽ.

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഡോറിയന്റെ മുഖത്ത് യൗവനം മങ്ങലേൽക്കാതെ നിന്നപ്പോൾ, ആ ചിത്രത്തിലെ മുഖം അവൻ ചെയ്ത ഓരോ തെറ്റിന്റെയും അടയാളങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ചിത്രം കാണാതിരിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല. ചില രാത്രികളിൽ പഴയ ഓർമകൾ അവനെ വേട്ടയാടി; മറ്റു ചിലപ്പോൾ, താൻ ചെയ്തതൊന്നും ആരും അറിയില്ലെന്ന ചിന്ത അവന് ആശ്വാസമായി.

പക്ഷേ, ആ ആശ്വാസത്തിനുപോലും അധികകാലം നിലനിൽക്കാനായില്ല. ഒടുവിൽ, താൻ മറച്ചുവെച്ച ആ രഹസ്യത്തിന്റെ മുന്നിൽ വീണ്ടും നിൽക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സ്വന്തം ആത്മാവിനുനേരെ

ഒടുവിൽ, സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ അസഹനീയമായ ഭാരം താങ്ങാനാകാതെ ഡോറിയൻ വീണ്ടും ആ ഇരുണ്ട അട്ടത്തുമുറിയിലെത്തി.

വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പഴകിയ തുണിയുടെ ഗന്ധവും അടഞ്ഞുകിടന്ന മുറിയുടെ തണുപ്പും ഡോറിയനെ വരവേറ്റു. ഇത്രയും കാലം ആരുടെയും കണ്ണിൽപ്പെടാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചിത്രം ചുവരിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.

തുണിക്കുള്ളിൽ എന്താണെന്ന് അവനറിയാം. എങ്കിലും ഓരോ തവണയും അതു തുറന്നുനോക്കുമ്പോൾ, മറ്റൊരാളുടെ മുഖം കാണുന്നതുപോലെ അവൻ ഞെട്ടിയിരുന്നു.

ഇത്തവണ അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു കത്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി ആ ചിത്രം അവന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു. അവൻ ചെയ്തതെല്ലാം അതിൽ അടയാളങ്ങളായി പതിഞ്ഞു. പുറംലോകം അവനെ പഴയ സൗന്ദര്യത്തോടെ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രായത്തിന്റെ ഒരു രേഖപോലും വീണില്ല. എന്നാൽ ചുവരിലെ ആ മുഖം ഓരോ ദിവസവും അവനിൽനിന്ന് അകന്നുപോയി. ഇപ്പോൾ അതു കാണുമ്പോൾ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ ഓർമകൾ മാത്രമല്ല, അവയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് ജീവിച്ച വർഷങ്ങളും അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു.

ബാസിലിന്റെ മുഖം അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. ആ രാത്രിയിലെ ഭയം. താൻ ചെയ്തതിനെക്കുറിച്ച് ആരും അറിയരുതെന്ന വെപ്രാളം. അതിനുശേഷം ആ രഹസ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങൾ. ഓരോ ഓർമയും അവനെ വീണ്ടും ആ മുറിയിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു.

ഈ ചിത്രം ഇല്ലാതായാൽ എല്ലാം അവസാനിക്കുമോ?

അവൻ കുറച്ചുനേരം ചുവരിലേക്ക് നോക്കിനിന്നു. ചിത്രത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അതിനെ നശിപ്പിച്ചാൽ താൻ സ്വതന്ത്രനാകുമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഇനി ഈ മുഖം തന്നെ പിന്തുടരില്ല. താൻ ചെയ്തതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ഇനി ആരും കാണില്ല.

അവൻ കത്തി മുറുകെപ്പിടിച്ചു.

പിന്നെ, ഒരു നിമിഷംപോലും മടിച്ചുനിൽക്കാതെ, ചിത്രത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തേക്ക് കത്തി ആഞ്ഞുകുത്തി.

അട്ടത്തുമുറിയിൽനിന്ന് ഒരു ഭയങ്കരമായ നിലവിളി ഉയർന്നു.

വേലക്കാർ ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിയെത്തി. അകത്തുനിന്ന് വാതിൽ പൂട്ടിയിരുന്നു. അവർ വാതിൽ തകർത്ത് അകത്തുകടന്നു.

ചുവരിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ചിത്രത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ബാസിൽ വരച്ച ആ യുവാവിന്റെ മുഖം പഴയതുപോലെ സുന്ദരമായിരുന്നു. അതിലെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ തിളക്കവും മുഖത്ത് യൗവനത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പും തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.

എന്നാൽ ചിത്രത്തിനു താഴെ തറയിൽ ഒരാൾ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നെഞ്ചിൽ കത്തി തറച്ചിരിക്കുന്നു. ശരീരം ചുളിഞ്ഞ് വികൃതമായിരിക്കുന്നു. മുഖം തിരിച്ചറിയാനാകാത്തവിധം പ്രായം ചെന്നിരിക്കുന്നു. വേലക്കാർ ആ ശരീരത്തെ നോക്കിനിന്നു. തങ്ങളുടെ യജമാനനെ ഇങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത രൂപത്തിൽ കാണുമെന്ന് അവർ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

വിരലിലെ മോതിരമാണ് ഒടുവിൽ അവരെ ആ സത്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തിയത്.

അത് ഡോറിയൻ ഗ്രേ ആയിരുന്നു.

വർത്തമാനകാലത്തിലെ ഡോറിയൻ ഗ്രേമാർ

ഡോറിയൻ ഗ്രേ മരിച്ചത് നോവലിന്റെ അവസാനത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ, സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ജീവിതത്തെത്തന്നെ മാറ്റിവെക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് മരണമില്ല.

കാലം മാറി. ചുവരിലെ ഛായാചിത്രങ്ങൾ മൊബൈൽ ഫോണുകളിലെ സ്ക്രീനുകളിലേക്ക് മാറി. മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണുകളിൽ എങ്ങനെയായിരിക്കണം നമ്മൾ എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്കണ്ഠയ്ക്ക് പുതിയ വേദികൾ ലഭിച്ചു.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ മനോഹരമായ ചില നിമിഷങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത് ലോകത്തിനു മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാം.

സന്തോഷകരമായ യാത്രകൾ, ആഘോഷങ്ങൾ, പ്രണയം, സൗഹൃദം, നേട്ടങ്ങൾ. ഓരോ ചിത്രത്തിനും പിന്നിൽ ജീവിച്ച ഒരു ജീവിതമുണ്ട്. എന്നാൽ ആ ജീവിതത്തിന്റെ എത്ര ഭാഗമാണ് ചിത്രത്തിൽ കാണുന്നത്?

സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സന്തോഷം പങ്കുവയ്ക്കുന്നവരെല്ലാം കപടജീവിതം നയിക്കുന്നവരാണെന്നല്ല ഇതിന്റെ അർഥം.

മനുഷ്യർക്ക് സ്വകാര്യതയുണ്ട്. എല്ലാ വേദനകളും ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയേണ്ട ബാധ്യതയില്ല. തകർന്നിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്കും മനോഹരമായൊരു ചിത്രം പങ്കുവയ്ക്കാം.

ഒരു പുഞ്ചിരി കള്ളമാണെന്ന് അതുകൊണ്ടുമാത്രം വിധിക്കാനാവില്ല. പ്രശ്നം നമ്മൾ എന്ത് കാണിക്കുന്നു എന്നതിലല്ല; കാണിക്കുന്ന രൂപം സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി യഥാർഥ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ തയ്യാറാകുന്നു എന്നതിലാണ്.

ഒരു ബന്ധം തകരുമ്പോൾ സ്വന്തം തെറ്റുകൾ പരിശോധിക്കുന്നതിനുപകരം മറ്റൊരാളെ കുറ്റക്കാരനാക്കുന്നവർ. തങ്ങൾ വേദനിപ്പിച്ച ഒരാൾ അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ വേദനയെ നിസ്സാരമാക്കുന്നവർ.

വിമർശനം നേരിടുമ്പോൾ സംഭവിച്ചതിനെ നിഷേധിക്കുകയോ അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മറ്റൊരാളുടെ മേൽ ചുമത്തുകയോ ചെയ്യുന്നവർ.

പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ജീവിതം ഭംഗിയായി മുന്നോട്ടുപോകുന്നുണ്ടാകാം. ബന്ധങ്ങൾ മാറിയേക്കാം; പുതിയ ചിത്രങ്ങൾ പഴയ ചിത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് വരാം. ലോകം അവരെക്കുറിച്ചുള്ള നല്ല അഭിപ്രായം നിലനിർത്തിയേക്കാം.

പക്ഷേ, ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ച മുറിവ്, ലോകം അയാളെക്കുറിച്ച് പുലർത്തുന്ന നല്ല അഭിപ്രായംകൊണ്ട് മായുന്നില്ല.

ഇവിടെയാണ് ഡോറിയൻ ഗ്രേയുടെ കഥ നമ്മുടെ കാലത്തോടു സംസാരിക്കുന്നത്.

ഡോറിയന് തന്റെ സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അവൻ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളുടെ അടയാളങ്ങൾ ചിത്രത്തിലാണ് പതിയുന്നത്.

സ്വന്തം മുഖം ലോകത്തിനു മുന്നിൽ പഴയതുപോലെ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട്, അതിന്റെ പിന്നിൽ സംഭവിക്കുന്നതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവന് കഴിയുന്നു.

ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിൽ അത്തരമൊരു മാന്ത്രിക ഛായാചിത്രമില്ല. എങ്കിലും, സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാതെ സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായ മാത്രം സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരാൾക്ക് പല വഴികളുണ്ട്.

മറ്റുള്ളവരുടെ ഓർമകളെ തിരുത്താനാവില്ലെങ്കിലും, സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുധാരണയെ സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. ഒരാൾ അനുഭവിച്ച വേദനയെക്കാൾ, ആ വേദനയെക്കുറിച്ച് മറ്റുള്ളവർ എന്തു വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതിനു പ്രാധാന്യം നൽകാം.

എന്നാൽ ഒരു കാര്യം മറക്കരുത്: സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ മനോഹരമായ പതിപ്പ് അവതരിപ്പിക്കുന്നതും മറ്റൊരാളെ വേദനിപ്പിച്ചതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നതും രണ്ടാണ്. ഒന്നാമത്തേത് മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കാം. രണ്ടാമത്തേത് ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ അടിത്തറതന്നെ തകർക്കും.

കാരണം, ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുക എന്നത് അയാളെക്കുറിച്ച് മനോഹരമായൊരു സങ്കൽപ്പം സൃഷ്ടിക്കുന്നതല്ല. അയാൾ നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്കൊത്ത് പെരുമാറാത്തപ്പോഴും അയാളെ ഒരു മനുഷ്യനായി കാണാൻ കഴിയുക എന്നതാണ്.

അയാളുടെ ദൗർബല്യങ്ങളും വിയോജിപ്പുകളും മാറ്റങ്ങളും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുക എന്നതാണ്.

സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മറ്റൊരാൾ മാറിനിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രം അയാളെ സ്നേഹിക്കുകയും, ആ രൂപത്തിൽനിന്ന് അയാൾ പുറത്തുവരുമ്പോൾ സ്നേഹം പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മൾ സ്നേഹിച്ചത് ആ മനുഷ്യനെയാണോ എന്ന ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു.

ഇനി ലേഖനത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലെ ആ മനുഷ്യനെ ഓർക്കൂ.

നമ്മളെ ഏറ്റവും നന്നായി മനസ്സിലാക്കിയെന്ന് നമുക്ക് തോന്നിയിരുന്ന ഒരാളെ. നമ്മുടെ മൗനങ്ങളുടെ അർഥംപോലും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന ഒരാളെ. മറ്റാരോടും പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അയാളോട് പറയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

നമ്മളെക്കുറിച്ച് നമുക്കുതന്നെ അറിയാത്ത ചിലതുപോലും അയാൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു.

പക്ഷേ, ഒരുനാൾ നമ്മൾ അയാളുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്കൊത്ത് പെരുമാറാതിരുന്നാലോ?

അയാൾക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരു തീരുമാനം എടുത്താലോ?

അയാളുടെ സങ്കൽപ്പത്തിലുള്ള നമ്മളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരാളായി മാറിയാലോ?

അപ്പോൾ അയാൾ നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമോ?

അതോ, ഇത്രയും കാലം താൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നത് നമ്മളെയല്ല, നമ്മളിൽനിന്ന് താൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന രൂപത്തെയാണെന്ന് അറിയാതെ വെളിപ്പെടുത്തുമോ?

ഡോറിയൻ സിബിലിനെ സ്നേഹിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ, അവൻ പ്രണയിച്ചത് സിബിലിനെ മാത്രമായിരുന്നില്ല; അവളുടെ അഭിനയപ്രതിഭയെയും അവൾ വേദിയിൽ സൃഷ്ടിച്ച വിസ്മയത്തെയും കൂടിയായിരുന്നു.

ഷേക്സ്പിയറുടെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയിരുന്ന ആ നടി, ഒരിക്കൽ യഥാർഥ പ്രണയത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ, അഭിനയത്തേക്കാൾ ജീവിതത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അവൾക്ക് ഇനി വേദിയിൽ പഴയതുപോലെ അഭിനയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഡോറിയന് അതു സഹിക്കാനായില്ല. അവൾ മാറിയെന്ന് അവൻ കണ്ടു. എന്നാൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്താണ് മാറിയതെന്ന് അറിയാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചില്ല.

അവൾ ജൂലിയറ്റിന്റെ വേഷം ധരിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അവൻ അവളിൽ സൗന്ദര്യം കണ്ടു. ആ വേഷം അവൾക്ക് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നപ്പോൾ അവളിൽനിന്ന് സൗന്ദര്യം തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായതുപോലെ അവന് തോന്നി.

അവൾ അഭിനയിക്കാൻ മറന്നതല്ല. അവൾ അഭിനയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലാത്തവിധം അവനെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയതായിരുന്നു.

പക്ഷേ, അവൾ യഥാർഥ മനുഷ്യയായി മാറിയ ആ നിമിഷം, ഡോറിയന് അവളോടുള്ള പ്രണയം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ഇതായിരിക്കാം ഈ കഥ നമ്മളിൽ അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥമായ ചോദ്യം: ഒരാൾ നമ്മളെ ഇത്രയേറെ മനസ്സിലാക്കിയെന്ന് നമുക്ക് തോന്നുമ്പോൾ, അയാൾ യഥാർഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നത് നമ്മളെയാണോ?

അതോ, അയാൾക്ക് ആശ്വാസവും സന്തോഷവും അംഗീകാരവും നൽകിയിരുന്ന നമ്മുടെ ഒരു രൂപത്തെയോ?

നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് നമ്മളെക്കുറിച്ച് തെറ്റിദ്ധാരണകളുണ്ടാകാം. നമ്മളെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാനും കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. സ്നേഹിക്കുന്നവർ തമ്മിൽ വിയോജിപ്പുകളുണ്ടാകാം; അവർ പരസ്പരം നിരാശപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യാം. അതൊന്നും സ്നേഹത്തിന്റെ പരാജയമല്ല.

എന്നാൽ, നമ്മുടെ യഥാർഥ രൂപം പുറത്തുവരുമ്പോഴെല്ലാം സ്നേഹം നിലനിർത്താൻ നാം പഴയ വേഷത്തിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടിവരുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടെ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു.

നമ്മൾ സ്നേഹിക്കപ്പെടുകയാണോ, അതോ സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ വേണ്ടി ഒരു പ്രത്യേക മനുഷ്യനായി അഭിനയിക്കുകയാണോ?

ചിലപ്പോൾ, ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ തിരിച്ചറിവ് നമ്മൾ സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ നമ്മളെ ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല എന്നതല്ല. അയാളുടെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ, നമ്മൾ നമ്മളല്ലാത്ത ഒരാളായി ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചുവെന്നതാണ്.

കുറിപ്പ്: ഈ ലേഖനം മനഃശാസ്ത്രപരമായ ആശയങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിനും ആത്മപരിശോധനയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ളതാണ്; ക്ലിനിക്കൽ രോഗനിർണയത്തിന് പകരമല്ല.

സ്രോതസ്സുകൾ:

1. Paulhus, D. L., & Williams, K. M. (2002). The Dark Triad of personality: Narcissism, Machiavellianism, and psychopathy. Journal of Research in Personality, 36(6), 556–563. https://doi.org/10.1016/S0092-6566(02)00505-6
2. Wilde, Oscar. The Picture of Dorian Gray. (നോവലിലെ സംഭവങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളും വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച സാഹിത്യസ്രോതസ്സ്.)

പരിഭാഷയെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പ്: ഈ ലേഖനത്തിൽ The Picture of Dorian Gray എന്ന നോവലിലെ സംഭവങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങളും മലയാളത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. മൂലകൃതിയിലെ ചില സംഭാഷണങ്ങൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തുകയും, മറ്റു ചിലത് കഥയുടെ ഒഴുക്കിനായി പരോക്ഷവിവരണമായി പുനരാഖ്യാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണ്.

തുടരും… ഡാർക്ക് ട്രയാഡ് — ഭാഗം 2: മാക്കിയവെല്ലിയനിസം — വിശ്വാസത്തെ ചതുരംഗക്കരുവാക്കുന്ന മനസ്സ്

ഒരാൾ നിങ്ങളോട് കള്ളം പറയുമ്പോൾ അത് തിരിച്ചറിയാൻ ചിലപ്പോൾ കഴിഞ്ഞേക്കും. എന്നാൽ ഒരാൾ നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നേടിയെടുക്കുന്നതുതന്നെ ഒരു ദീർഘകാല തന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണെങ്കിലോ? അവിടെയാണ് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ മറ്റൊരു ഇരുണ്ട അധ്യായം തുറക്കുന്നത്.

മനോഭൂമി — മനസ്സിനെയും മനുഷ്യനെയും വായിക്കാനുള്ള ഒരിടം.